zaterdag 2 juni 2012

Donderdag 10 mei 2012 van Xi'an naar Kunming

Vandaag gaan we Xi’an alweer verlaten helaas. We waren hier voor een zeer kort bezoek, eigenlijk voornamelijk voor de bezichtiging van het Terra Cotta Leger (zoals ongeveer 98% van de toeristen hier) Het Bell Tower Hotel waar we verbleven de afgelopen twee nachten was goed maar niet bepaald klantvriendelijk, maar dat hebben we elders in China ook ervaren.
Kleine dingen die bij ons heel gewoon zijn, zijn dat in China niet.
Als je je hotel kamer betrekt, hangt er een half rolletje wc-papier in je badkamer en als je gaat vragen om meer toiletpapier kan het soms erg lang duren voordat het gebracht wordt.
Water uit de kraan drinken in China wordt afgeraden daarom drinken we water uit flesjes. Dit water is overal te koop en zo ook in het winkeltje van het hotel dat volgens het bordje op het raam tot 23.00 uur ’s avonds open is. We hebben gisteren ook water gekocht in dit winkeltje voor 5 yuan per flesje. Dat is een toeristenprijs, want op straat betaal je 2 yuan. Het winkeltje was gisterenavond om 19.00 uur echter dicht. Sherry was nog bij ons en zag dat we water nodig hadden; ze vroeg iemand achter de bar om water. De dame achter de bar had ook wel water voor ons; exact dezelfde flesjes als degene die in de winkel verkocht worden maar 15 yuan per stuk… Slechte service.
En nu, bij het uitchecken heb ik een beetje de pest in over deze gang van zaken en heb ik alvorens we naar de receptie zijn gelopen nog extra in onze mini-bar gekeken; twee flesjes water die er sinds onze komst in stonden, staan er nog steeds in en wil ik dus niet op de rekening zien.
En wat denk je: Natuurlijk ! Ze staan op de rekening ! (20 yuan per stuk)
“Klopt niet” zeg ik, “ga maar checken, ze staan er nog”
Even later komt er een medewerkster terug van onze kamer die gecheckt heeft met de mededeling dat het inderdaad klopt: er staan nog twee flesjes water in de koelkast, deze zijn echter gratis.
Twee flesjes die NIET  gratis waren en naast ons bed stonden, die hebben we wel gebruikt, dus, betalen graag!
We kijken elkaar fronsend aan over zoveel klantonvriendelijkheid, Sherry verontschuldigt zich ondertussen bij ons, maar uiteraard betalen we gewoon en gaan we weg.
Dit is gewoon de manier waarop er in China met toeristen wordt omgegaan. Het is niet anders, en het had veel erger gekund.
(We hebben hier gisterenavond in het theater een gesprek over gevoerd met een tegenover ons zittend Chinees echtpaar dat 30 jaar geleden emigreerde naar Canada en regelmatig in China terug zijn. Volgens hen is er nog veel te doen in China maar is er wel al ontzettend veel ten goede veranderd in de laatste 20 jaar. Vroeger was het nog veeeeeeeeel erger volgens hen. Ik geloof het!)

We gaan op weg naar een zijdemuseum.
Onderweg rijden we door een drukke straat en zie ik ergens het voltallige personeel van een restaurant op de stoep staan – inclusief de kok met zijn witte koksmuts – opgesteld in rijen van drie.
Op mijn vraag aan Sherry wat ze daar doen is het antwoord:  “oefeningen”
We krijgen een rondleiding door het zijdemuseum door een dame die goed Engels spreekt maar bij tijd en wijle zo beroerd articuleert dat ik haar niet begrijp. Maakt niet uit, ze praat stoïcijns door J
Het is interessant om het hele proces van cocon tot eindproduct te zien en vooral ook verbaast het me hoe vreselijk sterk een zijde draad is. Je mag proberen er eentje te breken maar daarmee snij je bijna je vingers; het lijkt wel nylon draad. Van een lekkere grote cocon komt gemiddeld 1200 meter zijde draad en ook dat verbaast me.
Al gauw wordt ook hier weer duidelijk: er moet gekocht worden.
En laat ik daar nou eens geen zin in hebben L Gisteren hebben we een mooi, kostbaar beeld gekocht en zijde heb ik even niet nodig. De ons rondleidende dame blijkt echter hardnekkig irritant volhardend in haar pogingen ons iets aan te smeren. Ik vraag of ik rond mag kijken, ja hoor, dat mag…
Maar blijkbaar heb ik honing aan mijn kont, want ze blijft gewoon naast me lopen.
Ze wil ons een zijden dekbed aansmeren, nee, willen we niet, past ook niet meer in de koffer. Hoeft ook niet in de koffer zegt ze lachend, gewoon onder je arm meenemen!
Zo hé, die is echt irritant zeg!
Ik pas een zijden jasje maar uiteraard zijn de mouwen veel te kort. Dat hoort zo volgens de verkoopster en dan ben ik het helemaal zat. Het jasje gaat uit en Rem en ik besluiten dat het leuk is geweest. (Remco heeft zich dan inmiddels wel op laten jutten tot het kopen van wat kleine dingetjes voor zijn zussen) Nog onderweg naar de uitgang waagt ze nog een laatste poging “Every woman needs a scarf!” en wij lachen netjes terug, en slaan de hoek om.

Daarna is het tijd om ons richting het vliegveld te begeven, we willen onze vlucht naar Kunming niet missen! Sherry gaat met ons mee naar de incheckbalie, checkt voor ons in en overtuigt de norse man achter de balie ervan dat overgewicht heel normaal is en dat daar nooit moeilijk over gedaan wordt (we hebben samen 4 kilo overgewicht) Nog voordat de koffers gewogen worden zegt ze dat we best bij willen betalen maar dan alleen als we ieder meer dan 5 kilo overgewicht hebben (wat dus niet het geval is) omdat alles daaronder te verwaarlozen is.
Goeie meid die Sherry J
We nemen hartelijk afscheid; we hebben al e-mailadressen e.d. uitgewisseld en Sherry drukt ons op het hart dat we haar altijd kunnen bellen zolang we nog in China zijn als we een probleem hebben, ze zal ons graag helpen.  We zeggen dat we hopen dat ze snel naar Canada kan vertrekken en daar wordt ze een beetje emotioneel van. Pas als we haar drie keer verzekerd hebben dat we het echt wel redden op het vliegveld, neemt ze afscheid en vertrekt ze.

Van de vorige maaltijd op een binnenlandse vlucht hebben we geleerd (en dit geldt dus zelfs voor vuilnisbak Belinda die doorgaans niet zo moeilijk is) dus hebben we bedacht dat het slimmer is alvast iets op de luchthaven te eten zodat we het eten aan boord kunnen overslaan.
Nou, dat wordt een dure grap! Azië is toch zo goedkoop zegt men? In ieder geval niet op de vliegvelden! Even rekenen : kopje thee voor Belinda omgerekend 4,60 euro en cappuccino voor Remco 7 euro!!!! En dan zwijg ik maar over het eten…

In het vliegtuig zittend wordt meegedeeld dat we wat vertraging hebben en vervolgens zitten we anderhalf uur in de bloedhitte te wachten totdat we opstijgen. Jemig zeg, kan die airco niet alvast aan??? Ik zit aan het gangpad en aan de andere kant van het gangpad naast mij zit een man ongelooflijk ongedurig te zijn. Om de minuut gaat hij met veel gekreun verzitten, hij strekt zich uit met veel herrie, staat op, gaat weer zitten; ik krijg er het heen en weer van L
Als na anderhalf uur het vliegtuig eindelijk de lucht in gaat, zit hij binnen 5 minuten keihard te snurken!
Maar da’s nog niet alles; als we aankomen in Kunming en nog over de landingsbaan taxiën, staat meneer op om zijn bagage te pakken. Een stewardess maant hem weer te gaan zitten.
En als dan het vliegtuig bijna stilstaat, springen alle Snezen om ons heen op en beginnen als idioten hun bagage uit de bagagevakken te trekken. Wat gebeurt er? Hebben ze haast of zo? Niet te geloven zeg…. Wij zitten op rij 3 maar krijgen nauwelijks de ruimte om uit onze stoelen te komen. Ik zie een vrouw mijn rugzak uit het bagagevak trekken en aangezien ik langer ben dan al die Snezen bij elkaar reik ik over de hoofden van de Snezen naar deze vrouw, tik haar op de schouder en gebaar dat ze mij die rugzak moet geven. Wat een hoop onbehouwen gedoe zeg…
En waarom? Even later staan we met zijn allen bij de band te wachten op onze koffers.
Rare jongens die Snezen…
(Overigens is de kofferband die om mijn koffer – met het kapotte slot zat – verdwenen. Gewoon, eraf gejat)

Ryan stelt zich voor in de ontvangsthal: hij komt ons alleen ophalen en naar ons hotel brengen. Morgen zal zijn collega ons ophalen en naar het station brengen. We zijn alleen in Kunming op doorreis naar Dali. We werken ons door nog een aantal onbehouwen Snezen door keihard “Excuse me!” te roepen en dan zitten we alweer in de auto.
Kunming is een stad met 7 miljoen inwoners en alweer zie ik hordes sombere flatgebouwen om me heen. Bah, ik ben nu wel toe aan een beetje groen eigenlijk.
We zijn moe en het is al laat dus besluiten we eerst maar een klein hapje te eten in het restaurant van het hotel dat op de 23e verdieping zit en ronddraait. (behalve als wij er zitten)
Hier is een buffet en dat is zo slecht nog niet. Als voorgerecht nemen we sushi, voor het hoofdgerecht maken we een keuze uit varkens- en rund vlees met boontjes, courgette en gebakken banaan. Toe nemen we wat ijs en een klein cake je. Helemaal goed.

Morgen vertrekken we richting Dali; het is toch wel leuk om nog heel even de straat op te gaan in Kunming. Jammer genoeg is het inmiddels wel zo laat dat alle winkels gesloten zijn. Alleen Theewinkels (heel belangrijk blijkbaar), kapperszaken en supermarktjes zijn nog open.
Ik ervaar hier voor het eerst dat men mij heel erg aanstaart op straat. Sommige mensen verdraaien hun nek als ik voorbij loop. Is er iets loos? Staat mijn gulp open of zo? Nee, we moeten toch concluderen dat het vanwege mijn uiterlijk is. Het is een vreemde gewaarwording.

In een straatje waar veel viswinkels zitten is men het afval van de dag in de goot aan het vegen. De stank is enorm. We staan ergens in een grote bak met water te staren waar van alles in zit zoals o.a. hele grote garnalen. Een man met een kar met daarop bamboe passeert ons (kun je dat eten?) en voor het eerst zie ik hier vrouwtjes met de bekende strohoed op, die twee rieten manden meetorsen die hangen aan de uiteinden van een stok die ze over hun schouder dragen. Dat moet toch gigantisch zwaar zijn.

En alhoewel we nog zo goed opgelet hebben hoe we liepen, verdwalen we toch. Dat is best lastig want men spreekt hier geen woord Engels. Gelukkig is Remco zo slim geweest om bij het verlaten van het hotel een foto van het hotel te maken en hij laat zijn iphone met daarop een foto van het hotel zien aan een politieagent die ons de richting aanwijst.
Mooi, zo komen we dan gelukkig toch weer heelhuids in ons hotel aan. Alwaar we gelijk even naar de receptie lopen om wat extra toiletpapier te vragen.
Dus.

Zijdemuseum
Een heleboel zijderups-cocons
Zeer sterke draad, ik kan het niet stuk trekken
Zicht op het immer pittoreske Kunming
Morgen weer een dag!

Geen opmerkingen:

Een reactie plaatsen